Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.

Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:

"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".

Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!

E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!

Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!

Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.

E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.

U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,

sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.

Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?

Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?