Është e sigurt se kanë shpëtuar besimtarët:

ata të cilët janë të përulur dhe të kujdesshëm gjatë faljes së namazit;

ata të cilët i shmangen të kotës (fjalë a punë);

dhe ata të cilët rregullisht e japin zeqatin;

dhe ata të cilët e ruajnë nderin e vet (për sa i përket jetës intime);

me përjashtim ndaj grave të veta (me kurorë) dhe ndaj atyre (robëreshave), që i kanë në pronësinë e vet, për të cilat nuk janë të qortuar;

e kush kërkon përtej tyre (dëfrim nga të ndaluarat), të tillët janë ata që kanë shkelur normat e caktuara;

dhe ata të cilët me kujdes i ruajnë ato që u janë besuar (sende ose fjalë), e ruajnë edhe premtimin e dhënë;

dhe ata të cilët i kushtojnë kujdes kohës së namazit të tyre.

Të tillët janë mu ata trashëgimtarët,

të cilët e trashëgojnë Firdevsin dhe aty ata janë përgjithmonë.

Vërtet, Ne e krijuam njeriun prej një ajke (lëngu), e një balte.

Pastaj atë (ajkë - baltë) e bëmë (e shndërruam) pikë uji (farë) në një vend të sigurt.

Më pas, atë pikë uji e bëmë copë gjaku, e atë gjak të ngurtë e bëmë copë mishi, e atë copë mishi e shndërruam në eshtra, edhe eshtrave ua veshëm mishin, pastaj atë e bëmë krijesë tjetër (me shpirt). I Lartë është Allahu, më i miri Formësues!

Mandej, pas kësaj (krijese) ju do të vdisni.

E në Ditën e Kijametit ringjalleni.

Ne krijuam mbi ju shtatë palë (qiej) dhe nuk jemi të pakujdesshëm ndaj asaj që krijuam.

Ne lëshuam me masë ujë nga qielli dhe atë e përqendrojmë në tokë. Po Ne kemi mundësi edhe ta humbim atë (ujin).

Dhe me anën e tij Ne mundësuam për ju kopshte hurmash e rrushi, që në to keni shumë pemë dhe hani prej tyre.

Dhe (krijuam) trupa drunjsh, që mbijnë në kodrën Sina e që japin vajra dhe mëlmesa për ngrënësit.

Ju edhe nga kafshët keni një mësim, sepse ju freskojmë me lëng prej barqeve të tyre dhe keni shumë dobi prej tyre, e edhe prej tyre ushqeheni.

Dhe mbi to e mbi anije barteni (hipni).

Ne e patëm dërguar Nuhun te populli i tij, e ai iu tha: “O populli im, adhurojeni vetëm Allahun, se nuk ka të adhuruar të vërtetë pos Tij; a nuk i frikësoheni (dënimit)?”

E paria e atij populli që nuk besuan, thanë: “Ky nuk është tjetër pos njeri sikurse edhe ju, po dëshiron të jetë më i lartë se ju. Po të dëshironte Allahu do të dërgonte engjëj; ne një gjë të tillë nuk e kemi dëgjuar as nga të parët tanë!”

Ai nuk është tjetër pos një njeri i sëmurë mentalisht, prandaj pritni (kini durim) edhe për një kohë.

Ai (Nuhu) tha: “Zoti im, më ndihmo për atë që më përgënjeshtrojnë”.

E Ne i shpallëm: “Ndërto anijen nën mbikëqyrjen Tonë dhe sipas urdhrit Tonë, e kur të vijë urdhri Ynë dhe të gufojë (uji nga) furra, atëherë ti ngarko në të prej secilit lloj nga një çift (palë), edhe familjen tënde, me përjashtim të atij ndaj të cilit ka marrë fund vendimi për të, pra mos kërko (falje) prej Meje për ata që janë mëkatarë, pse ata janë të përmbytur.

E kur të vendosesh ti dhe kush është me ty në anije, atëherë thuaj: “”Lavdia qoftë për Allahun, i cili na shpëtoi prej popullit të prishur!”

Dhe thuaj: “Zoti im, më zbarko në një vend të bekuar, e Ti je më i miri i atyre që bëjnë vendosjen!”

Nuk ka dyshim, se në këto (ngjarje të popujve) ekzistojnë fakte bindëse. Në të vërtetë Ne i vëmë në sprovë.

Mandej pas tyre Ne sollëm popull tjetër.

Edhe atyre iu dërguam pejgamber nga mesi i tyre (që u tha): “Adhuroni Allahun, ju nuk keni ndonjë të adhuruar të vërtetë pos Tij, a nuk frikësoheni!”

Edhe paria nga populli i tij, e cila nuk besoi dhe e mohoi jetën tjetër dhe të cilëve Ne iu patëm mundësuar rehati e begati në jetën e kësaj bote, thanë: “Ky nuk është tjetër pos njeri, sikurse edhe ju, ha ashtu si hani ju dhe pi ashtu si pini ju!”

E nëse i përuleni një njeriu që është si ju, vërtet atëherë do të jeni të humbur e të mashtruar.

Mos vallë ai po ju premton, se pasi të vdisni, të bëheni dhe’ e eshtra (të kalbur), do të nxirreni të gjallë?”

Sa larg e larg është sendërtimi i asaj që premtoheni.

Nuk ka tjetër, pos jetës sonë të kësaj bote, vdesim, lindim dhe ne nuk do të ngjallemi!

E ai (Hudi) nuk është tjetër pos njeri, që trillon gënjeshtra ndaj Allahut, po ne nuk i besojmë atij.

Ai (Hudi) tha “Zoti im, më ndihmo se ata po më përgënjeshtrojnë!”

E Ai (Zoti) tha: “Së shpejti do të dëshpërohen ata”.

Atëherë me të drejtë ata i zuri ushtima (dënimi) dhe ashtu i bëmë sikur të ishin hedhurina (mbeturina). Larg qoftë prej mëshirës së Zotit populli zullumqar.

Mandej pas tyre Ne sollëm brezni të reja.

Asnjë nga popujt (e shkatërruar) nuk mundi ta shpejtojë e as ta vonojë afatin e vet të caktuar.

Ne më pas i dërguam pejgamberët tanë një pas një, mirëpo çdoherë që një populli i erdhi i dërguari i vet, ata e përgënjeshtruan atë, prandaj Ne i përcollëm ata (me dënim) njërin pas tjetrit dhe i bëmë, që të përmenden në tregime. I shkatërruar qoftë populli që nuk beson!

Më pas Ne dërguam Musain dhe vëllain e tij Harunin me mrekulli dhe argumentet tona të qarta,

te faraoni dhe rrethi i tij, po ata u treguan kryelartë, sepse ishin popull mendjemadh.

Dhe thanë: “Si t’u besojmë dy njerëzve që janë si ne, kur populli i tyre është në shërbimin tonë?”

Kështu, ata i përgënjeshruan që të dy, prandaj me të drejtë i shkatërruam.

Ne Musait i dhamë librin (pas shkatërrimit të faraonit), në mënyrë që ata (populli israilit) të gjejnë rrugën e drejtë.

Edhe të birin e Merjemes dhe nënën e tij i paraqitëm si argumente (mrekulli) dhe i vendosëm që të dy në një rrafshnaltë dhe me ujë rrjedhës.

(Ne iu patëm thënë): “O ju të dërguar, hani atë që është e lejuar dhe e mirë dhe bëni vepra të mira, se Unë e di atë që ju veproni.

Kjo feja juaj është e vetmja fe e Unë jam Zoti juaj, ruajuni dënimit Tim.

E ata më vonë u ndanë në grupe sipas çështjes së fesë dhe secili grup krenohej me atë që kishte përvetësuar për vete.

Prandaj ti (Muhamed) lëri ata edhe një kohë në atë mashtrimin e tyre.

A mos mendojnë ata, se me atë që jemi duke iu dhënë atyre nga pasuria dhe fëmijët,

nxitojmë t’ua ofrojmë atyre të mirat? Jo, kurrsesi, por ata nuk janë duke e kuptuar.

Vërtet, ata të cilët ndaj madhërisë së Zotit të tyre kanë frikë,

ata, të cilët u besojnë argumenteve të Zotit të vet,

dhe ata, të cilët nuk i përshkruajnë shok Zotit të vet,

dhe ata, të cilët japin (sadaka-zeqatë) nga ajo që iu është dhënë, pse dinë se do të kthehen te Zoti i tyre, andaj zemrat e tyre i kanë të frikësuara,

të tillët janë duke nxituar drejt të mirave dhe do t’i arrijnë të parët ato.

Ne nuk e obligojmë asnjë njeri përtej mundësive të tij dhe te Ne është libri (i shënimeve), që i shënon saktësisht (veprat) dhe atyre nuk u bëhet padrejtësi.

Por zemrat e tyre (mohuesve) janë të verbuara nga ky (libër), e përveç kësaj, ata vazhdojnë të bëjnë vepra të këqija.

Ndërkaq kur t’i kapim me dënim ata që kanë bërë jetë të shfrenuar, atëherë ata me britmë bëjnë lutje (duke kërkuar ndihmë).

Mos e ngreni zërin tashti, se ju nuk e keni ndihmën Tonë!

Sepse juve iu lexoheshin ajetet e Mia, e ju zmbrapseshit,

si arrogantë ndaj tij (ndaj Kuranit, ose ndaj Qabes), e me fyerje kundër tij natën bisedonit.

A nuk e menduan ata thellë fjalën (Kuranin), apo mos iu erdhi atyre diçka, që të parëve të tyre të lashtë nuk u pat ardhur,

apo mos nuk e njohin të dërguarin e vet (Muhammedin), prandaj ata e refuzojnë atë?

Apo mos thanë për të, se është i çmendur? Jo, por ai ka ardhur me të vërtetën, e shumica e tyre e urrejnë të vërtetën.

E sikur të përputhej e vërteta me dëshirat e tyre do të shkatërroheshin qiejt e toka dhe çdo gjë që gjendet në to. E megjithatë, që Ne ua sollëm atyre (me këtë Kuran) famën e tyre, ata u zmbrapsën ndaj përkujtimit të vet.

A mos iu kërkon ti atyre ndonjë shpërblim? Po shpërblimi i Zotit tënd është më i miri, pse Ai është Furnizuesi më i mirë.

Ç’është e vërteta, ti i fton ata në rrugë të drejtë.

Po ata që nuk e besojnë botën tjetër i shmangen rrugës së drejtë.

Edhe sikur t’i mëshironim ata (idhujtarët) dhe t’ua kishim larguar fatkeqësitë, ata do të vazhdonin të zhyteshin në zhgënjimin e tyre.

Ne i sprovuam ata me dënim, po ata nuk iu përulën Zotit të tyre e nuk iu drejtuan me lutje.

Derisa t’ua hapim një derë dënimin e ashpër, atëherë ata do të mbesin aty me shpresa të humbura.

Ai është, që ua krijoi të dëgjimin, shikimin dhe të kuptuarit tuaj; sa pak jeni mirënjohës.

Dhe Ai është që ju krijoi në tokë dhe vetëm tek Ai do të tuboheni.

Dhe Ai është që jep jetë dhe vdekje dhe vetëm Ai bën ndryshimin e natës e të ditës; si nuk e kuptoni?

Por ja, ata flasin, ashtu si flisnin ata para tyre.

Ata thanë: “Pasi të vdesim e të bëhemi dhe e eshtra të kalbura, a do të ringjallemi?

Kjo na është premtuar ne edhe prindërve tanë më parë, po kjo nuk është gjë tjetër pos një mit i lashtë!

Thuaj: “E kujt është toka dhe çdo gjë që ka në të, nëse jeni që e dini?”

Ata do të thonë: “E Allahut”. Atëherë thuaju: “Përse pra nuk mendoni?”

Thuaj: “Kush është Zoti i shtatë qiejve dhe Zot i Arshit të madh?”

Ata do të thonë: “Allahu!” Thuaju: “E pse nuk frikësoheni pra?”

Thuaj: “Në dorën e kujt është i tërë pushteti i çdo sendi, dhe Ai është që mbron (kë të dojë), e që prej Atij nuk mund të ketë të mbrojtur; nëse jeni që e dini?”

Ata do të thonë: “Në Dorë të Allahut!” Thuaj: “E si mashtroheni pra?”

Por jo, Ne ua sollëm atyre të vërtetën, e megjithatë ata jetojnë me gënjeshtra (duke adhuruar idhuj).

Allahu nuk ka marrë për Vete kurrfarë fëmijë (as nga engjëjt, e as nga njerëzit), nuk ka me Të ndonjë zot tjetër, pse (sikur të kishte zot tjetër), atëherë secili zot do të veçohej me atë që ka krijuar, dhe do të dominonin njëri mbi tjetrin! I lartë, i pastër është Allahu nga ato që ia përshkruajnë.

Ai e di të fshehtën e të dukshmen, Ai është larg atyre që ata ia shoqërojnë.

Thuaj: “Zoti im, po qe se patjetër do të më tregosh atë (dënim) që ua premtove atyre,

Zoti im, mos më fut pra, mua tek ai popull zullumqar!”

Në të vërtetë, Ne kemi fuqi të ta tregojmë ty atë që ua kemi premtuar atyre.

Ti të keqen ktheje me më të mirën. Ne e dimë më së miri atë që shpifin ata.

Dhe thuaj: “O Zot i im, unë mbrohem me Ty prej cytjeve të djajve!”

Dhe mbështetem te Ti, që ata të mos më afrohen!"

E kur ndonjërit prej tyre i vjen vdekja ai thotë: “O Zoti im, më kthe,

që të bëj vepra të mira e ta kompensoj atë që lëshova!” Kurrsesi (nuk ka kthim), e kjo është vetëm fjalë që e thotë ai, e ata kanë para tyre një perde (distancë periodike) deri në ditën kur ringjallen.

E kur i fryhet surit (herën e dytë), atëherë në atë ditë nuk do të ketë lidhje familjare mes tyre, e as që do të pyesë kush për njëri-tjetrin.

E kujt i peshojnë më rëndë peshoret (veprat e mira), ata janë të shpëtuarit.

Ndërsa atyre, që iu peshojnë lehtë peshoret (veprat e mira), ata janë që humbën veten dhe janë në xhehenem përgjithmonë.

Zjarri do t’ua djegë atyre fytyrat dhe do të duken shumë të shëmtuar brenda tij.[1]

(atyre iu thuhet): A nuk iu janë lexuar juve ajetet e Mia; e ju nuk i besuat ato?

Ata thonë: “O Zoti ynë, ne na patën mundur të këqijat (u dhamë pas epsheve të Dunjasë) dhe si të tillë ishim popull i humbur!

Zoti ynë, na nxirr prej tij, e nëse gabojmë përsëri, atëherë vërtet jemi mizorë!”

Ai thotë: “Heshtni aty e mos më folni!”

Pse një grup prej robërve të Mi thanë: “O Zoti ynë, ne besuam, prandaj na fal dhe na mëshiro, se Ti je më i miri i mëshiruesve!”

E ju i patët tallur ata, saqë ajo tallje bëri që të harronit përkujtimin ndaj Meje, madje edhe qeshnit me ta.

E Unë sot i shpërbleva ata, për atë që ishin të durueshëm ata janë fitimtarët.

Ai thotë: “E sa vjet keni kaluar në tokë?”

Ata thonë: “Kemi qëndruar një ditë ose një pjesë të ditës, pyeti ata që dinë numërimin!”

Ai thotë: “Mirë e keni, sikur ta dinit, njëmend pak keni qëndruar!”

A menduat, se Ne ju krijuam kot dhe se ju nuk do të ktheheni te Ne?

I Lartë është Allahu, Sunduesi i vërtetë, nuk ka të adhuruar të vërtetë pos Tij, Zot i Arshit fisnik.

E kush adhuron me Allahun edhe ndonjë zot tjetër, dhe për të cilin nuk ka kurrfarë fakti, përgjegjësia e tij është para Zotit të vet, e mohuesit nuk do të shpëtojnë.

E ti thuaj: “O Zoti im, më fal e më mëshiro, se Ti je më i miri Mëshirues!”